ਦੁਆ {ਸ਼ਸ਼ੀ ਸਮੁੰਦਰਾ }

          ਦੁਆ 

 ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਰਸਤੇ

ਇਹ ਪਹਾੜੀ ਰਸਤੇ

ਖੋਰੇ ਕਿਸ ਮੋੜ 'ਤੇ

ਮੈਂ ਦਿਸਣੋ ਵੀ ਹਟ ਜਾਵਾਂ

ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਲੰਘ ਜਾਵਾਂ

ਕਿ ਮੇਰੇ ਤੱਕ

ਆਵਾਜ਼ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇਰੀ |

ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ

ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ

ਸਾਥ ਦੇਣ ਦੀ ਜ਼ਿਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ

ਖੌਰੇ ਕਿਓਂ !?

ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ

ਉਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ

ਤੇਰੀ ਤੱਕਣੀ ਮੈਨੂੰ

ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ

ਪੈਰ ਪੁੱਟਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ

ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਬੱਚੇ ਵਰਗਾ

ਜੋ ਮਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ

ਜਹਨੰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੇਗਾ

ਤੇ ਮੈਂ, ਰੁਕ ਸੋਚਣ ਲੱਗਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ...?

ਪਰ, ਨਹੀਂ | ਪਰ, ਨਹੀਂ !

ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ

ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹੈ

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਨੂੰ ਛਡ ਜਾਣਾ ਹੈ

ਕਿਸੇ ਓਸ ਲਈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ

ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੇਂਗੀ

ਤਿਤਲੀ ਬਣ ਨਚੇਗੀ

ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੱਸੇਗੀ

ਤੇ ਮਹਿਕੀ ਤਾਜ਼ੀ ਪੌਣ ਬਣ

ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡੇਗੀ |

ਉਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਜਾਏਂਗਾ

ਜੋ ਅਚਾਨਕ, ਕਿਸੇ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ

ਬੱਸ, ਇਤਫ਼ਾਕਿਨ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ | 

                            ................ਸ਼ਸ਼ੀ ਸਮੁੰਦਰਾ ( ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖੀ : 11 / 19 / 10 )

ਨਜ਼ਰੀਆ(ਸਾਵੀ ਤੂਰ)

ਨਜ਼ਰੀਆ 

ਮੈ ਸੁਨਿਆਰੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਚ ਕਦਮ ਰਖਦੀ ਹਾਂ
ਓਹ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ 
ਮੈ ਵੀਣੀ ਚੋਂ ਚੂੜੀਆਂ ਉਤਾਰ ਕੇ ਫੜਾਂਦੀ ਹਾਂ 
ਤੇ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹਾਂ 
''ਵਜਨ ਕਰਨਾ ਜਰਾ ਭਾਈ ਜਾਨ''
ਓਹ ਵਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਕਿੰਨੇ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਕੁੱਲ?
ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਹੈ''
ਬਾਜੀ ਕਿਓਂ ਓਪਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਓ 
ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਪਸੰਦ ਤੇ ਕਰੋ 
ਅੱਗੇ ਕਦੀ ਫਰਕ ਕੀਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ''
ਓਹ ਅਪਣੱਤ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ 
ਮੈ ਐਵੇਂ ਇਧਰ ਓਧਰ ਜ਼ੇਵਰ ਦੇਖਣ ਲਗਦੀ ਹਾਂ 
ਮੇਰਾ ਆਤਮ ਸਨਮਾਨ ਮੇਨੂ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਨਹੀ ਦੇਂਦਾ
ਮੈ ਚੂੜੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਦੁਕਾਨ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੀ ਹਾਂ ਤੇ
ਭਾਰੇ ਭਰੇ ਕਦਮ ਚੁਕਦੀ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ 

ਰਾਤ ਅਧਿਓਂ ਵਧ ਬੀਤ ਚੁੱਕੀ ਹੈ 
ਮੇਨੂ ਨੀਂਦ ਹੀ ਨਹੀ ਆ ਰਹੀ 
ਸੋਚ ਰਹੀ ਹਾਂ 
''ਹਾਏ ਨੀ ਕਿਸਮਤੇ! ਇਹ ਨੋਬਤ ਵੀ ਆਓਨੀ ਸੀ ''
ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਦੀ ਓਸ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿ 
''ਇਹ ਸਰਦਾਰਨੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਨਾ, ਹੀਰੇ,ਕੁੰਦਨ ਖਰੀਦ ਖਰੀਦ ਜਾਂਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ
ਓਸ ਤੋਂ ਅੱਜ ਕੁਝ ਖਰੀਦਣ ਨਹੀ ਆਈ 
ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਬਦਲਣ ਆਈ ਹੈ 
ਸਗੋਂ ਵੇਚਣ ਆਈ ਹੈ,ਨਕਦ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਲਈ'' 
ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਕਦੀ ਆਪਣੀ ਗੁਰਬਤ ਤੋਂ ਪਰਦਾ?
ਨੀਂਦ ਨਹੀ ਆ ਰਹੀ 
ਕੋਲ ਪਈ ਮੇਜ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਚੁੱਕਦੀ ਹਾਂ ਇੱਕ ਕਵਿਤਾ ਪੜਨ ਲਗਦੀ ਹਾਂ 
ਮਜ਼ਮੂਨ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੈ 

''ਤੇਨੁ ਵੰਗਾ ਦੇ ਰਿਹਾਂ ਕਚ ਦੀਆਂ, ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਜੜੀਆਂ ਨਹੀ 
ਮੇਰੇ ਪਹਿਲੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤੋਹਫ਼ਾ,ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵੀਣੀ ਚੜੀਆਂ ਨਹੀ,
ਇੱਕ ਅਰਜ਼ ਵੀ ਸੁਨ ਲੈ ਮੇਰੀ ਤੂੰ, ਆਸ਼ਿਕ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤੜੀਆਂ ਨਹੀ 
ਜਦ ਦਿਲ ਕੀਤਾ ਤੂੰ ਭਂਨ ਛੋੜੀਂ, ਇਹ ਵੰਗਾ ਨੇ ਹਥਕੜੀਆਂ ਨਹੀ........''

ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਬਿਖਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਮੈ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ 

ਅੱਜ ਫੇਰ ਸੁਨਿਆਰੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਚ ਕਦਮ ਰਖਦੀ ਹਾਂ 
ਚੂੜੀਆਂ ਦਾ ਭਾ ਕਰਵੋੰਦੀ ਹਾਂ 
ਪੈਸੇ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਸ ਚ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਓਂਦੀ ਹਾਂ
ਮੇਰੇ ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਹੈ ..... 
ਵੀਣੀਆਂ ਖਾਲੀ ਖਾਲੀ ਲਗਦੀਆਂ ਨੇ 
ਇੰਨੀਆਂ ਹਲਕੀਆਂ ਕਿ ਉੜੂੰ ਉੜੂੰ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ 
ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀ ਵੀਣੀਆ ਮੇਰੇ ਖੰਭ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ 
ਤੇ ਮੈ ਉਡਾਰੀ ਭਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ 
ਅੱਜ ਤੇ ਮੈਨੂ ਦੋਹਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲੀ ਹੈ 
ਹਥਕੜੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇ ਗੁਰਬਤ ਤੋਂ ਵੀ 
ਮੈ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿਫਕੀਰੀ ਕਿਵੇਂ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ 
ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜਿਓਣਾ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਉਡਾਰੀ ਭਰਨਾ..........ਸਾਵੀ ਤੂਰ

tatlaa vaani

ਅਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਨੂ{ਅਨੀਤਾ ਚਾਨਾ )

ਅਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਨੂ , ਤੇਰਾ ਆਖਣਾ
ਗੁਟਰ  ਗੁ ਕਰਦੇ ਨੈਨ, ਝਾਂਜਰ ਵਰਗਾ ਹਾਸਾ
ਤੇ ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਮਹਾ - ਕਾਵ ਲਿਖਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ

ਅਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਨੂ , ਤੇਰਾ ਆਖਣਾ
ਜੈ ਤੂ ਨਾ ਮਿਲਦੀ, ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਆਇਜੇ ਚਲੇ ਜਾਣੀ ਸੀ
ਹੋਣ ਲਗਦਾ, ਜੀਵੈ ਕਿਸੀ ਲੇਖੇ ਲਗ ਗਈ

ਅਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਨੂ , ਤੇਰਾ ਆਖਣਾ
ਮੈ ਸਬ ਕੁਜ ਸ਼ਡ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲਾ
ਤੇ ਤੂ ਰੋਆਇਆ ਸੀ , ਰਾਤ ਭਰ ਮੇਰੇ ਇੰਤਜਾਰ`ਚ

ਅਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਨੂ , ਤੇਰਾ ਆਖਣਾ
ਕੇ ਅਨੀਤਾ, ਅਨ - ਕਹੇ ਸ਼ਬਦਾ ਦੀ ਮਜਿਲ ਨਹੀ ਹੁੰਦੀ
ਤੇ ਤੇਨੁ ਡਰ ਸੀ , ਕੀਤੇ ਮੈ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚੋ ਖਾਰਿਜ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵਾ

ਅਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਨੂ , ਤੇਰਾ ਆਖਣਾ
ਗੁਟ੍ਰਗੁ ਕਰਦੇ ਨੈਨ, ਝਾਂਜਰ ਵਰਗਾ ਹਾਸਾ
ਤੇ ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਮਹਾ - ਕਾਵ ਲਿਖਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ

ਅਨੀਤਾ  ਚਾਨਾ

Raman Moge Wala June 27 at 7:53pm

thanks deep ji ,
tuhade varge dost mainu likhan da honsla dinde ne.main is line ch bilkul nava ha kavita d gehrayi nu nahi janda par tukbandi jaror karda eh meri ik dost de vichar san jinna nu main kalam badh kita hai.

myself ramandeep
vpo bukkanwala
dist ਮੋਗਾ 

ਆਪਣੇ  8 ਸਾਲ  ਦੁਬਈ  ਚ  ਲਾਨ੍ਗੋੰ  ਤੋ  ਬਾਦ   ਇਥੇ  ਹੁਣ  ਯਾ  ਤੇ  ਪੜ ਰਿਹਾ  ਪੰਜਾਬੀ  ਸਾਹਿਤ  ਨੂ  ਮੈਂ  ਥੈੰਕ ਫੁੱਲ  ਹ  ਅਮਰਦੀਪ  ਗਿੱਲ  ,ਬਲ  ਬੁਤਾਲਾ  ਡਾਕਟਰ ਸੁਸ਼ੀਲ   ਰਹੇਜਾ ,ਦਵਿੰਦਰ  ਸ  ਜੋਹਲ  ਜੋ  ਮੈਨੂ  ਹਮੇਸ਼ਾ  ਲਿਖਣ  ਸਬੰਧੀ  ਜਾਣਕਾਰੀ  ਦਿੰਦੇ  ਰਹੰਦੇ  ਨੇ   ਤੇ  ਮੇਰਿਯਨ  ਕਾਮਯਾ  ਮੈਨੂ  ਦੁਸਦੇ  ਰਹੰਦੇ  ਨੇ .ਤੁਹਾਡਾ  ਵ  ਬਹੁਤ  ਧਨਵਾਦੀ  ਹਾ ਜਿੰਨਾ  ਨੇ  ਮੈਨੂ  appriciate ਕੀਤਾ .
thanks  



ਨਾਂ ਤੇਰੀ ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ,
ਨਾ ਤੇਰੀ ਨਾਹ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਪਗੜੀ ਦਾ ਮਾਣ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ....

ਪਾਲਿਆ ਏ ਅੰਮੜੀ ਨੇ ਮੈਂਨੂੰ ਬੜੇ ਚਾਵਾਂ ਨਾਲ,
ਰੱਖਿਆ ਬਰੋਬਰ ਸਦਾ ਮੇਰਿਆ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ,
ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਕੁੱਖ ਵਾਲਾ ਕਰਜ਼ਾ ਲਾਹੁਣਾ ਦੇ ਕੇ ਜਾਨ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ....

ਭਾਵੇ ਸਤੌਦੀ ਹਾਂ ਵੀਰਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ,
ਭੁੱਲ ਤਾਂ ਨੀ ਸਕਦੀ ਰੱਖੜੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ,
ਸਿਰ ਉਤੇ ਹੱਥ ਜਿੰਨਾ ਦਾ ਉਹਨਾ ਲਈ ਹੋਣਾ ਕੁਰਬਾਨ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ

ਨਾਂ ਤੇਰੀ ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ,
ਨਾ ਤੇਰੀ ਨਾਹ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਪਗੜੀ ਦਾ ਮਾਣ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ....


--
ਰਮਣ  ਬੁਕ੍ਕੰਵਾਲਿਯਾ 

SHABD KOSH DE BOOHE TE..

ÍÍ ôìçÕ¯ô ç¶ ìÈÔ¶ å¶ÍÍ

ùðÜÆå êÅåð

îÅóÕÈ ÇÜÔÅ ÕòÆ
à¿× ÁóÅ Õ¶ ìÇÔ Ç×ÁÅ  
ôìçÕ¯ô ç¶ ìÈÔ¶ å¶
ÁÖ¶ î˺ éÔƺ ÁÅÀ¹ä ç¶ä¶
Â¶é¶ Á¿×ð¶÷Æ ôìç
ê¿ÜÅìÆ ôìçÕ¯ô ÇòÚ

ú±Â¶ ÁÅÀ¹ä ç¶ ÕòÆÁÅ, ÁÅÀ¹ä ç¶
Á¿ç𯺠íÅôÅ ÇòÇ×ÁÅéÆ ì¯ÇñÁÅ
éÅ ÁÅÀ¹ä ç¶Âƺ ÁÅêäÆ ÕÇòåÅ ÇòÚ
ÇâÕôéðÆ ÇòÚ å» ÁÅÀ¹ä ç¶
Á¼×¶ éÔƺ ÁÅÂÆ ñÅñàËä
ð¶ñ, àÅÂÆîêÆÃ, ð¶âƱ, ÕñÅÕ
ÁËÕÃð¶, àÆ òÆ, òÆâƱ, àËÃà ÇàÀÈì
ÇÂÔ å» å¶ðÆ ÕÇòåÅ ÇòÚ òÆ ÁŠ׶

Ô÷Èð ÇÂÔ Õ¯ÂÆ ñë÷ æ¯ó•Æ é¶
ÇÂÔ å» ÚÆ÷» é¶
ÚÆ÷» é¿È î˺ Ô¹ä ÇÕÔóÅ ð¯Õç»
Ü¿î Ü¿î ÁÅÀ¹ä ÇÂéÕÈò¶àð ÇÂéÔ¶ñð Áչ¶ðÆÁî
ÇÂéòðàð, Çâô, ÃÆ âÆ
òÆ ÃÆ âÆ
âÆ òÆ âÆ
Ü¿î Ü¿î ÁÅÀ¹ä
ÁÅêä¶ ÇêåÅò»
îÅåÅò»
ÇéðîÅåÅò» ç¶ ð¼Ö¶ ԯ¶ é»ò» Ãî¶å
î˺ Õ篺 ð¯Õç»?

å¶ îË À¹é•» ÇòÚ¯º éÔƺ
ÇÜÔó¶
'ìÆÁð é¿È ïÇòðÅ
ð¿î é¿È ëÇäðÅ
å¶ òÅÂÆé é¿È çÕÇôðÅ ÕÇÔä çÆ ÃñÅÔ Çç¿ç¶ 鶺
êð Ü篺 å¹Ãƺ
ÃÈÚéÅ ç¶ Ô¹¿ÇçÁ» ÇÂéëðî¶ôé éÅñ 
ÇÂÕðÅðéÅî¶ ç¶ Ô¹¿ÇçÁ» ÁË×ðÆî˺à éÅñ
ÁÃð å¶ êzíÅò ç¶ Ô¹¿ÇçÁ» ÇÂëËÕà éÅñ
ÃåÔ ç¶ Ô¹¿ÇçÁ» Ãðø¶Ã éÅñ
Á¼Ö îà¼ÕÅ Õðç¶ úº
å» îËé¿È ÁÜÆì ñ×çÅ

ÛÇóÁ» ñÂÆ ñË ÁÅò¯ î¶î»
í»ò¶º Õ¹ç¶Ãä»
êð ÇòÁÅÇÔÁ» òÇðÁ» ç¶ Øðƺ
ýÕä» ÇÕÀ¹º òÅóç¶ úº?
òÃç¶ ðÃç¶ Øð ÇÕÀ¹º À¹ÜÅóç¶ úº?

ú¶ ÕòÆÁÅ ÕîÇñÁÅ
ÁÃƺ Õ¯ÂÆ ÇòÚ¯ñ¶ éÔƺ
ÁÃƺ ÇÃðø Ç×äåÆ Õðç¶ Á»
ÇÕ ñ¯Õ ÇÕö ñø÷ é¿È
ÇÕ¿éÆ òÅðÆ ÇñÖç¶ êó•ç¶ ì¯ñç¶ é¶
¶ö ÁÅèÅð å¶
ÁÃƺ ÇÕö ñø÷ é¿È ÇâÕôéðÆ ÇòÚ æ» ç¶ä çÅ ëËÃñÅ Õðç¶ Ô»
ÇÂÔé¿È ëzÆÇÕÀÈÃÆ ÕÇÔ¿ç¶ é¶
å¿È òÅðòÅðåÅ ÕÇÔ ñË
Ü» Õ¯ÂÆ Ô¯ð ñø÷ Øó ñË

å¶ ÜÅÔ
ÜÅ Õ¶ ÁõìÅð» êó•
ñ¯Õ» ç¶ î¿ÈÔ ëó
ÃÅⶠéÅñ ñóé çÆ æ»
À¹Ôé» éÅñ ñó
ÇÜÔó¶ ÁÅíÈ, ð¯ó å¶ ÇÖ¼ñ» ÖÅä çÆ æ»
ê½êÕ½ðé ÖÅä¶ êÿç Õðç¶ é¶

å¶ ÁÔ¹ ç¶Ö ÁÅñÈ
ÃóÕ» å¶ ð¹ñ¶ Çëðç¶ é¶
å¶ êàË௠ÇÚêÃ
ÕÅð» Ú Úó•¶ Çëðç¶ é¶

å» ÜÅ Õ¶ ÕòÆ é¿È ×¼ñ ÃîÞ ÁÅÂÆ
ÇÕ ÇÕ¼æ¶ ÁÃñ ÇòÚ ñó ðÔÆ ÔË íÅôÅ
Ç÷¿ç×Æ å¶ î½å çÆ ñóÅÂÆ
À¹Ôé¶ ôìçÕ¯ô ç¶ ìÈÔ¶ 寺 
ÁÅêäÆ à¿× êÅö ÔàÅÂÆ
å¶ ñø÷» é¿È ÕÇÔä ñ¼×Å:

ñ¿Ø ÁÅú íÅÂÆ
ÇÜÔó¶ ÇÜÔó¶ Õðç¶ ÁÅ Õ¹ÁÅñÆëÅÂÆ

ÕòÆ é¿È ÃîÞ ÁÅÂÆ
ÇÕ íÅôÅ é¿È íÅôÅ ÇòÇ×ÁÅéÆ éÔƺ
À¹Ô ñ¯Õ ìäÅÀ¹ºç¶ é¶
ÇÜÔó¶ ÜÈÞç¶ é¶
Ö¶å» ÇòÚ
ÕÅðÖÅÇéÁ» ÇòÚ
òðÕôÅê» ÇòÚ
ÁÅêä¶ îé» ÇòÚ
ÁÅåîÅò» ÇòÚ
å¶ ÇÃðø íÅô» é¿È ìÚÅÇÂÁÅ
éÔƺ ìÚçÆ Ô¹¿çÆ Õ¯ÂÆ íÅôÅ
íÅôÅ ìÚçÆ ÔË ÃçÅ
ÇÕö îÔÅé ÇÖÁÅñ
îÔÅ Õð¹äÅ
ÇÕö îÔÅ ñÇÔð çÅ
Ãð×¹ä ÃðÈê ìäÕ¶

ÕòÆ é¿È ïÅç ÁŶ À¹Ô ñ¯Õ
ÇÜé•» é¶ ì¹ð¶ òÕå» ÇòÚ
î¼ÕÆ é¿È ìÿå Õ½ð
×ÅÜð» é¿È ×¹Çì¿ÇçÁ»
ÖÆð é¿È ìÅî•äÆ
îÈñÆ é¿È ÕðÅóÆ 
ìÔÅðÆ é¿È ù¿çðÆ 
åñÅÂÆ é¿È ùÖç¶ÂÆ
Ô»âÆ é¿È Ü×ééÅæÆ
Çì¼ñÆ é¿È îÇñÕÅ
ôÅî é¿È Á¿ÜéÆ
ðÅå é¿È ÕÅñÆ ç¶òÆ
éÆç é¿È èðî ðÅÜ çÆ èÆ
å¶ á¿ãÆ ÔòÅ ç¶ ì¹¼ÇñÁ» é¿È Ç¿çzÅäÆ ç¶òÆ çÆÁ» ܼëÆÁ»
ÕÇÔ Õ¶ Լà ÔÃÅ ÇñÁÅ
ÁÅêäÅ ÜÔÅé ð¿×ñÅ ìäÅ ÇñÁÅ
å¶ ì¹ð¶ òÕå» é¿È íñ¶ ìäÅ ÇñÁÅ

À¹Ô ÇÜÔó¶ ܹ¼åÆ é¿È Áæ¼Õ ÃòÅðÆ
åÅê é¿È èðî ðÅÜ çÅ ê¹¼å
ÇÚäÆ Ô¯ÂÆ ÇÚÖÅ é¿È ÕÅá×ó•
ð¯ä Çî¼àä é¿È îÅðÈ ðÅ×
๼àÆ Û¿é é¿È ôÆô îÇÔñ
ÞÅóÈ ìðçÅð é¿È ÃÈì¶çÅð
àÅÕÆÁ» òÅñÆ ×¯çóÆ é¿È Ô÷Åðî¶ÖÆ
é¯à» é¿È ÇÛ¼ñó
ÇüÇÕÁ» é¿È áÆÕð¶
å¶ ×ÜÅ Õðé é¿È î¹ÁÅîñÅ À¹×ðÅÔ¹äÅ ÕÇÔ Õ¶
ôÇÔéôÅÔ ìä ìÇÔ¿ç¶
å¶ ÃçÅ Úó•çÆ ÕñÅ ÇòÚ ðÇÔ¿ç¶

À¹Ô ÇÜÔó¶ Ö¿Èⶠé¿È ÕÅé¿Èׯ
ì¯ñ¶ é¿È Ú¹ìÅð¶ ÚÇó•ÁÅ
ð¶ñ é¿È íÈåéÆ
î¼ÛÆ é¿È Üñå¯ðÆ
ìË×ä é¿È ÇÂÕ à¿×Å ìà¶ðÅ
òó¶ò¶º é¿È Õ¼êóìÆÜ 
ÕÔÆ é¿È êåÅñ î¯ÚéÆ
ÃÈÂÆ é¿È ܯóî¶ñäÆ
ÛÅéäÆ é¿È ùÜÅÖÆ
Û¼Ü é¿È ×¹ä×zÅÔÆ
ÇîðÚ é¿È ñóÅÕÆ
Ô¹¼ÕÅ-êÆä¶ é¿È ×èÆ Ú¹¿Ø
í¿× ÛÅéä òÅñ¶ ð¹îÅñ çÆÁ» Õ¿éÆÁ» é¿È
ô¶ð ç¶ Õ¿é
Ú¹¼ñ¶ çÆÁ» ñ¼Õó» é¿È îôÅñ» ÕÇÔ Õ¶
ÁÅêäÆ ÕÇòåÅ çÅ ÜÔÅé ð¹ôéÅ ñËç¶

ÇÜé•» é¶
×¿é¶ é¿È ìzÔîðÃ
ÔñçÆ é¿È Õ¶Ãð
׿㶠é¿È ð¹¼êÅ ÁÅÖ Õ¶
ð¹¼ÖŠù¼Ö¶ é¿È Á¿å» çŠùÁÅç ìäÅ Õ¶ ÖÅ ÇñÁÅ

ÕóÕçÆÁ» è¹¼ê» ÇòÚ
ð¹¼Ö é¿È Ãì÷ î¿çð ìäÅ ÇñÁÅ

å¶ ÇÜÔó¶ ôìç» çÆ Û»ò¶º
ç¹¼Ö ç¶ æñ» é¿È
Լà ն êÅð Õð ׶

À¹Ô ÔÃî¹Ö ÔÅ÷ðÜòÅì
Ô½Ãñ¶ òÅñ¶ ÕñÅèÅðÆ
ìó¶ ÕðÅîÅåÆ ñ¯Õ Ãé

À¹é•» çÆ àÕÃÅñ ôìç çÆ ØóçÆ
éò¶º ì¿ç¶ ØóçÆ
éò¶º ñ¯Õ êðñ¯Õ ÇÃðÜçÆ
À¹é•» ç¶ î¿ÈÔ¯º
àÅêäÅ éò» éÅî ùä Õ¶
ÚÆ÷» Լà êËçÆÁ»
êËð» çÆ èÈó ìäÅ ñÂÆÁ» ÇÜé•» é¶ Ãñåéå»
ÕÀ¹âÆÁ» Õð Çç¼å¶ î¯åÆÁ» Üó¶ åÅÜ
åõå¶ åÅÀÈà ùÁÅÔ
Õ¶ Õ¼Ö¯º Ô½ñ¶ Õð Çç¼å¶
ÇÜé•» é¶ ÁÅñî×Æð ôÇÔéôÅÔ
ÕÇÔ Õ¶ ÁÅêä¶ ×¹ðÈ é¿È üÚÅ êÅåôÅÔ

ÕòÆ é¿È ïÅç ÁÅÇÂÁÅ îÔ» ÕòÆ
ÇÜÃ é¶ ÇÂÕ éçð êÅ Õ¶
ÁÅðåÆ ç¶ æÅñ é¿È
ìzÇÔî¿â å¼Õ ëËñÅ Çç¼åÅ

ÕòÆ é¿È ïÅç ÁŶ
ÁÇíèÅ ñÕôäÅ ÇòÁ¿ÜéÅ
Ãø¯à å¶ é½º ðÃ
ÇÜÔó¶ ôÅé éÅñ Ü»ç¶ é¶
ç¶Ã Çìç¶Ã ç¶ ÃËîÆéÅð» ÇòÚ
ÁÅêäÆ íÅôÅ ì¯ñç¶

ÕòÆ é¿È ïÅç ÁÅÇÂÁÅ À¹Ô éÅÁðÅ
î» ì¯ñÆ Ü¶ í¹¼ñ Üű׶
Õ¼Ö» òÅ×¿È ð¹ñ Üű׶
éÅñ ÔÆ ïÅç ÁŶ À¹Ô ñ¯Õ
ܯ î» ì¯ñÆ é¿È éÔƺ í¹¼ñ¶
Çëð òÆ Õ¼Ö» ò»×¿È ð¹ñ ðÔ¶ Ôé 

ÕòÆ À¹á Õ¶ ÚñÅ Ç×ÁÅ
ôìçÕ¯ô ç¶ ìÈÔ¶ 寺 ïÚçÅ 
ÇÕ Ü¶ Õ¼Ö» ò»× ð¹ñÇçÁ» é¿È
ç¶ ÃÕƶ Õ¯ÂÆ îÔÅé õÅì
ÇõÁÅñ
ñÇÔð
ܶ ç¶ ÃÕƶ
ÇéîÅÇäÁ» é¿È îÅä
ÇéåÅÇäÁ» é¿È åÅä
ÇéúÇàÁ» é¿È úà
ÇéÁÅÃÇðÁ» é¿È ÁÅÃðÅ
å» ôÅÇÂç î» ì¯ñÆ ìÚ ÜÅò¶
Õ¼Ö» ò»× ð¹ñç¶ ÁÅêä¶ ÜÅÇÂÁ» ç¶ ÃÔÅð¶

ܶ éÆÚ» é¿È ÿíÅñ ñÂƶ
å» õìð¶ Ô¯ ÜÅò¶
éçð çÆ ìÖÃÆÃ

æÆ ÜÅä åé îé å¶ Ãìð Ôð¶ÍÍ

--
deepzirvi9815524600
http://nanhi-minni.blogspot.com/
http://darveshdeep.blogspot.com/
http://chitravli.blogspot.com/
http://wearenotlabrats.blogspot.com/
http://humboleygatobologaykiboltahai.blogspot.com/
http://shabdadiloa.blogspot.com/
http://sahilparbhat.blogspot.com/
http://deepkavyaanjli.blogspot.com/
http://deeepzirvi.wordpress.com/

ਸਮੁੰਦਰੋਂ ਉਠਿਆ 

ਬੱਦਲ ਬਣਿਆ

 ਵਰਿਆ

 ,ਤੁਰਿਆ 

ਤਰਿਆ ,

ਬਰਾਸਤਾ

 ਨਾਲੀਆਂ

 ਨਾਲੀ

 ਦਰਿਆ

 ਨਦੀਆਂ

 ਸੁਰਾਹੀ

 ਗਿਲਾਸ ,

ਮੇਹਬੂਬ ਦਿਆਂ

 ਬੁੱਲਾਂ ਤੱਕ 

ਅਪੜਨ ਲੱਗਿਆ ਸੀ, 

ਮੇਹਬੂਬ ਨੇ 

ਗਿਲਾਸ

 ਰੋੜ੍ਹ ਦਿੱਤਾ 

ਮੇਨੂੰ 

ਫੇਰ

 ਸਫਰ ਤੇ 

ਤੋਰ ਦਿੱਤਾ 

ਦੀਪ ਜੀਰਵੀ 

--
deepzirvi9815524600
http://nanhi-minni.blogspot.com/
http://darveshdeep.blogspot.com/
http://chitravli.blogspot.com/
http://wearenotlabrats.blogspot.com/
http://humboleygatobologaykiboltahai.blogspot.com/
http://shabdadiloa.blogspot.com/
http://sahilparbhat.blogspot.com/
http://deepkavyaanjli.blogspot.com/
http://deeepzirvi.wordpress.com/

ਵਸੀਅਤ {ਡਾ. ਜਗਤਾਰ }

ਵਸੀਅਤ {ਡਾ. ਜਗਤਾਰ }

ਨਜ਼ਮ

ਮੈਂ ਅਪਣਾ ਕ਼ਤਲਨਾਮਾ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ

ਜ਼ਰਾ ਠਹਿਰੋ!

ਕੋਈ ਬਸਤੀ 'ਚ ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ

ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਵਸੀਅਤ ਕਰ ਲਵਾਂ ਮੈਂ।

.........

"...ਮਿਰੋ ਯਾਰੋ!

ਮਿਰੇ ਪਿੱਛੋਂ

ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵੀ ਬਣਨਾ ਹੈ

ਤੁਸੀਂ ਚਰਖ਼ਾ ਵੀ ਬਣਨਾ ਹੈ

ਤੁਸੀਂ ਰੰਗੀਲ-ਪੀੜ੍ਹਾ ਵੀ

ਤੇ ਪੰਘੂੜਾ ਵੀ ਬਣਨਾ ਹੈ

ਮਗਰ ਕੁਰਸੀ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ..।

...........

ਮਿਰੇ ਯਾਰੋ!

ਮਿਰੇ ਪਿੱਛੋਂ

ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਹਾਲ

ਡਿਗਦੀ ਛੱਤ ਹੀ ਥੰਮ੍ਹੀ ਤਾਂ ਬਣਨਾ ਹੈ

ਕਿਸੇ ਮੁਹਤਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵੀ ਬਣਨਾ ਹੈ

ਮਗਰ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਦਸਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ...।

-----

ਮਿਰੇ ਯਾਰੋ!

ਮਿਰੇ ਪਿੱਛੋਂ

ਕਿਸੇ ਵੀ ਭੀਲ ਦਾ ਨਾਵਕ ਤਾਂ ਬਣ ਜਾਣਾ

ਦਰੋਣਾਚਾਰੀਆ ਦੀ ਢਾਲ ਨਾ ਬਣਨਾ।

ਕਿਸੇ ਪੂਰਨ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰਾਂ ਤਾਂ ਬਣ ਜਾਣਾ

ਕਿਸੇ ਰਾਮ ਦੇ ਪਊਏ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ

ਕਿਸੇ ਚਰਵਾਲ ਦੀ ਵੰਝਲੀ ਤਾਂ ਬਣ ਜਾਣਾ

ਤਿਲਕ ਵੇਲ਼ੇ-

ਕਿਸੇ ਦੇ ਰਾਜ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰ

ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੀ ਕਦੇ ਉਂਗਲ਼ੀ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ...।

..........

ਮਿਰੇ ਯਾਰੋ!

ਮਿਰੇ ਪਿੱਛੋਂ

ਤੁਸੀਂ ਛਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅੰਦਰ

ਤੁਸੀਂ ਪੌਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅੰਦਰ

ਤੁਸੀਂ ਫੁੱਲਾਂ, ਫ਼ਲਾਂ, ਮਹਿਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅੰਦਰ

ਦੁਆਵਾਂ ਹੀ ਬਣੇ ਰਹਿਣਾ

ਕਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨਾ ਬਣਨਾ...।

.............

ਮਿਰੇ ਯਾਰੋ!

ਮਿਰੇ ਪਿੱਛੋਂ

ਜਦੋਂ ਇਹ ਜ਼ਰਦ ਮੌਸਮ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਜਦੋਂ ਹਰ ਸ਼ਾਖ਼ ਦਾ ਨੰਗੇਜ਼ ਲੁਕ ਜਾਵੇ

ਜੋ ਹਿਜਰਤ ਕਰ ਗਏ ਨੇ

ਉਹ ਪਰਿੰਦੇ ਪਰਤ ਕੇ ਆਵਣ

ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਜਸ਼ਨ ਕਰਨਾ

ਓਸ ਮਿੱਟੀ ਦਾ

ਜੋ ਪੀਲ਼ੇ ਮੌਸਮਾਂ ਵਿਚ ਕ਼ਤਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ

ਜੜ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਮਹਿਫ਼ੂਜ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ

ਨਾ ਮਰਦੀ ਹੈ

ਨਾ ਮਿਟਦੀ ਹੈ

ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਕਲਾਂ ਬਦਲਦੀ ਹੈ..!"

*******

ਡਾ. ਜਗਤਾਰ

ਨੈਣੋਂ ਕਿਰਿਆ ਹੰਝੂ ਮੇਰੇ

ਨੈਣੋਂ ਕਿਰਿਆ ਹੰਝੂ ਮੇਰੇ, ਬੇਦਰਦੀ ਨੇ ਫ਼ੜਿਆ ਈ ਨਹੀਂ...
ਲਿਖੀਆ ਸੀ ਵਿੱਚ ਵਫ਼ਾਵਾ, ਬੇਦਰਦੀ ਨੇ ਪੜਿਆ ਈ ਨਹੀਂ...
ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਮੈਂ ਇਸ਼ਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ,
ਹੱਥ ਮੇਰਾ ਉਸਨੇ ਫੜਿਆ ਈ ਨਹੀ..
ਖਾਦੀਆ ਸੀ ਕਸਮਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੀਣ ਮਰਨ ਦੀਆ,
ਮੁੜ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਕ ਵੀ ਲਮਹਾ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਕਰਿਆ ਈ ਨਹੀ...
ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਆਵੇਗੀ ਮੁੜ ਓਹ,
ਪਰ ਮੇਰੇ ਤੋ ਦੂਰ ਜਾਂਦੀ ਦਾ ਕਦਮ ਕੋਈ ਖੜਿਆ ਈ ਨਹੀ..
ਜੁਦਾ ਹੋਕੇ ਉਸਤੋ ਜੀਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ,
ਕਮਬਖਤ ਮੈ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀ ਕਿਉ ਹਾਲੇ ਤੀਕ ਸੜਿਆ ਨਹੀ..ਹਰਜੋਧ

ਨੇਰ੍ਹ, ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਤੇ ਨਵਾਂ ਸੂਰਜ---ਕੰਵਰ ਇਮਤਿਆਜ਼

ਨੇਰ੍ਹ, ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਤੇ ਨਵਾਂ ਸੂਰਜ---ਕੰਵਰ ਇਮਤਿਆਜ਼

ਹੇ ਅਰੁਣ!
ਆ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਆਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਗੀਏ
ਬਾਹਰ ਧਰਤ 'ਤੇ ਉਠਦੇ
ਕਾਲੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਜੰਜਾਲ ਨੂੰ ਹਰੀਏ
ਕੰਵਲ ਦੀਆਂ ਕੋਮਲ ਪੱਤੀਆਂ
ਹੁਣ ਕਾਇਆ ਵਿੱਚ ਸੂਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁੱਭ ਰਹੀਆਂ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖੀਏ
ਆਦਿਤੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਈਏ

ਹੇ ਅਰੁਣ!
ਸੁਰਖ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਆਲਸ
ਖਰਖਰੇ ਨਾਲ ਉਤਾਰੀਏ
ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਅਗਨ ਦੀ ਆਰਤੀ ਉਤਾਰੀਏ
ਮਾਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰੀਏ
ਨੇਰ੍ਹ ਨੂੰ ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਤੋਂ ਉਤਾਰੀਏ

ਹੇ ਅਰੁਣ!
ਆ ਭਾਸਵਤੀ ਨਗਰ ਦੇ ਨੇਰ੍ਹੇ ਕੁੰਭ ਵਿੱਚੋਂ
ਰੱਥ ਨੂੰ ਚਟਕਾਰਾ ਮਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਕ
ਬਾਹਰ ਮਾਂ ਧਰਤ ਦਾ ਰਿਦਾ ਸੜ ਰਿਹਾ
ਹਾ-ਹਾ-ਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ
ਹਰ ਪਲ ਹਰ ਛਿਣ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਰਿਹਾ
ਵਿਵਸ਼ਵਤੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਅਰਧੰਗਨੀ
ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸੰਜਨਾ
ਨੂੰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕੀਏ
ਆ ਮਾਤ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ
ਧਰਤ ਤੇ ਪਸਰੇ ਹਨ੍ਹੇਰ ਵਿੱਚ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀਏ
ਚਾਨਣ ਦੀ ਮਾਣਮਤੀ ਜੂਨ ਸੁਆਰੀਏ

ਹੇ ਅਰੁਣ!
ਕਿਵੇਂ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂ ਮੈਂ ਮਨੂਵੈਵਸਵਤ, ਯਮ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰੀ ਯਮੀ ਦਾ ਮੋਹ
ਕਿਵੇਂ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਅਤੇ ਰੇਵੰਤ ਸੰਜਨਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦੁਲਾਰ
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ
ਯਾਗਵਲਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਲ ਯੁਜਰਵੇਦ ਸੁਨਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ
ਕੋਈ ਨੇਰ੍ਹ ਦੀ ਸੰਥਾ ਪੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ
ਚੱਲ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਕੁੱਖੋਂ ਬਾਹਰ
ਭਾਸਵਤੀ ਨਗਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ
ਮਾਤ ਲੋਕ ਉਥਾਨ ਕਰੀਏ
ਹਿਣਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਡਿਆਲਾ ਦੇ ਤੇ ਰੱਥ ਜੋੜ
ਅੱਠੇ ਪਹਿਰ ਨੇਰ੍ਹ ਵਿੱਚ ਗਰਕ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ

ਹੇ ਅਰੁਣ!
ਮੈਂ ਤਾਂਬੇ ਰੰਗੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹਾਂ
ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਕੰਵਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ
ਸੜ ਕੇ ਝੜ ਰਹੀਆਂ
ਮੈਂ ਮਿਹਰ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਅਜੇ ਵੀ ਮਾਤ ਲੋਕੀਆਂ ਲਈ
ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣ ਦਾ ਇੱਛਾਵਾਨ
ਹੇ ਅਰੁਣ ਰੱਥਵਾਨ!!

ਰੱਥ ਦੇ ਚੀਕਦੇ ਪਹੀਏ
ਵਹਿਸ਼ਤ ਦੀ ਮਿੱਝ ਮੰਗਦੇ
ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ ਉਤਾਵਲੇ
ਰੱਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਿਣਕਦੇ ਤੇ ਫੁੰਕਾਰਦੇ
ਮਾਤ ਲੋਕ ਵੰਨੀ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦੇ

ਹੇ ਅਰੁਣ!
ਅਜੇ ਪਿਤਾ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ
ਹੱਕ ਲਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ
ਸੱਚ ਲਈ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ
ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਨੇਜ਼ਾ ਹੋਰ ਬਨਾਉਣਾ ਹੈ
ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਆ ਰਿਹੈ
ਛੇਤੀ ਕਰ
ਮੈਂ ਵੀ ਭਾਸਵਤੀ ਨਗਰ 'ਚੋਂ
ਹੁਣ ਬਾਹਰ ਆਉਣਾ ਹੈ

ਹੇ ਅਰੁਣ!
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ
ਜੋ ਕਦੇ ਇਸਲਾਮਾਬਾਦ ਵਿੱਚ
ਕਦੇ ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ ਵਿੱਚ
ਕਦੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ
ਤੇ ਕਦੇ ਮੁੰਬਈ ਮਹਾਂਨਗਰ ਵਿੱਚ
ਅਗਨ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ
ਮਾਤਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ
ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੈ
ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ
ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਹੈ
ਚੱਲ ਰੱਥ ਨੂੰ ਛੇੜ
ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯਮ ਤੇ ਯਮੀ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਮਨਾ ਦੇ ਨੀਰ ਸੰਗ
ਠੰਡ ਦਾ ਛੱਟਾ ਵਰਤਾਉਣਾ ਹੈ

ਛੇਤੀ ਕਰ
ਮੈਂ ਭਾਸਵਤੀ ਨਗਰ 'ਚੋਂ
ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚੋਂ
ਹੁਣੇ ਹੀ ਬਾਹਰ ਆਉਣਾ ਹੈ।
ਹੇ ਅਰੁਣ!
ਹੇ ਅਰੁਣ!

*****
-ਕੰਵਰ ਇਮਤਿਆਜ਼
ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕਘਰ : ਸਿੱਧਵਾਂ ਦੋਨਾ
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ : ਕਪੂਰਥਲਾ
ਫ਼ੋਨ : 9417132365
email : ikanwar@yahoo.com