ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਮਸਲੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਕੋਮ ਨੂੰ...

prince:
ਰਹਿਣ ਦੇ ਤੂੰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਹਾਂ ਤੂੰ ਰਹਿਣ ਦੇ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੁੱਲਿਆ ਹੀ ਤੀਕਰ ਰਹਿਣ ਦੇ...............

ਫੇਰ ਨਾ ਕੋਈ ਜਖਮ ਨਵਾਂ ਦੇ ਜਾਂਵੀ
ਪਹਿਲੇ ਜੋ ਨਾਸ਼ੂਰ ਨੇ ਓ ਭਰ ਲੈਣ ਦੇ...............

ਰਹਿਣ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆ ਸੱਥਾ ਆਬਾਦ ਤੂੰ
ਪੰਛੀਆ ਨੂੰ ਬੋਲ ਆਪਣੈ ਤੂੰ ਕਹਿਣ ਦੇ................

ਅਣਖ ਤੇ ਗੈਰਤ ਚ ਰੱਖ ਕੁੱਝ ਫਾਸਲਾ
ਹਰ ਸਵਾਲ ਇੱਕੋ ਨਾ ਰਾਹੇ ਪੈਣ ਦੇ..............

ਸਿਵਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ ਸਿਆਸਤਾ
ਉਹਨਾ ਲੀਡਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਹੀ ਹੁਣ ਰਹਿਣ ਦੇ..............

ਖਿੜ ਲੈਣ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜੇ ਸੋਹਣਾ ਖਿੜ ਰਿਹਾ
ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਰੁੱਤਾ ਸੋਹਣੀਆ ਨਾਲ ਖਹਿਣ ਦੇ.............

ਫੇਰ ਕਦੇ ਧਰਮਾ ਚ ਵੰਡ ਲਈ ਤੂੰ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਤਾਂ ਹੋ ਲੈਣ ਦੇ................

ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਮਸਲੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਕੋਮ ਨੂੰ
ਬੱਚਿਆ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚ ਦਾਣਾ ਕੋਈ ਪੈਣ ਦੇ...............

ਕਹਣਾ ਕਾਫੀ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅੱਜ ਦਾ ਆਮ ਆਦਮੀ...

ਸਕੂਨ ਰੂਹ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤਬੀਅਤ ਵੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ
ਜਦ ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ

ਦਿਲ ਦੀ ਸਲੈਬ ਤੋਂ ਲਗਦਾ ਕੋਈ ਭਾਰ ਲੈ਼ਹ ਜਾਵੇ
ਕਦੇ ਜੇ ਭੀੜ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆਂ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ

ਹਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਮੰਨਾ ਲੈ ਕੇ ਸੌਂਦੇ ਹਾਂ
ਹਰ ਖਾਹਿਸ਼ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਬੀਤਿਆ ਕੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ

ਉਹ ਗੂੜੀ ਨੀਂਦ ਸੌਂ ਗਏ ਪਰ ਅਸੀਂ ਗਿਣਦੇ ਰਹੇ ਤਾਰੇ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਬੇਰੁਖੀ ਦਾ ਜਿੰਦਗੀ ਹਰੇਕ ਪਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ

ਅਸੀਂ ਖਾਮੋਸ਼ੀਆਂ ਤਨਹਾਈਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ ਰੈਹਂਦੇ ਹਾਂ
ਇਹ ਜਦ ਨੇੜੇ ਨਹੀ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਤਰਥੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ

ਸਿਆਸਤ ਅਤੇ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਰਿਹਾ ਥੋੜਾ
ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇੜਕੇ ਔਖੀ ਬਚਾਉਣੀ ਫਿਰ ਖੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ

ਬੇਗਾਨਿਆਂ ਦੇ ਵਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸੀਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਸੈਹ ਲੈਂਦੇ
ਚੋਟ ਸਿਰਫ ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਸੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਸੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ

ਕਹਣਾ ਕਾਫੀ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅੱਜ ਦਾ ਆਮ ਆਦਮੀ ਵੀ
ਪਰ ਹਰ ਪੁਕਾਰ ਉਸਦੀ ਰੌਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ 27 ਸੰਤਬਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ

ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ 27 ਸੰਤਬਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ


ਕੋਣ ਕਹਿੰਦਾ ਏ, ਮਰ ਜਾਦੇ ਨੇ
ਜੋ ਸ਼ਹੀਦ ਹੁੰਦੇ ਨੇ............
ਦੀਵੇ ਬਣ ਬਲਦੇ ਨੇ
ਓ ਤਾਂ ਪੀਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ.........

ਐਵੇ ਤਾਂ ਨਹੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ
ਦੁਨੀਆ ਮੋਇਆ ਨੂੰ........
ਕੋਈ ਤਾਂ ਹੁਨਰ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਜੋ ਲੋਕੀ ਮਰੀਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਨੇ......

ਆਪਣੀ ਕੋਮ ਦੇ ਨਾਂ ਲਿਖ ਦੇਦੇ ਨੇ
ਸ਼ਹਾਦਤ ਜੋ..........
ਓ ਵੀ ਤਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ
ਭੈਣਾ ਦੇ ਵੀਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ........

ਚੁਮੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਰੱਸਿਆ ਨੂੰ
ਇਹ ਮੋਤੋ ਵੀ ਨਹੀ ਡਰਦੇ.......
ਇਹ ਕੈਸੀ ਇਬਾਦਤ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਏ ਕੇਹੇ ਫਕੀਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ........

ਕੋਣ ਕਹਿੰਦਾ ਏ................

ਕੀ ਇਹ ਉਸਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰਬਤ ਮਿਲੇ।

ਅਸਾਂ ਬੀਜੇ ਸੀ ਬੀਜ ਕਿ ਸੂਹੇ ਫੁੱਲ ਮਹਿਕਣਗੇ,
ਕਦ ਸੀ ਚਾਹਿਆ ਅਸਾਂ ਕਿ ਸਦਾ ਨਫਰਤ ਮਿਲੇ।

ਉਹ ਜੋ ਰੇਹੜੀ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਸੜਕਾਂ ਤੇ,
ਕੀ ਇਹ ਉਸਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰਬਤ ਮਿਲੇ।

ਝੋਂਪੜੀਆਂ ਚ ਵੱਸਣੇ ਦਾ ਹੈ ਸ਼ੌਕ ਹੁੰਦਾ ਕਿਸ ਨੂੰ,
ਉਂਝ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਚਾਹੇ ਕਿ ਸਦਾ ਜੰਨਤ ਮਿਲੇ।

ਅਸੀਂ ਵੀ ਕਦੇ ਮਹਿਕਾਂ ਦੀ ਵਾਦੀ ਚ ਮਹਿਕਾਂਗੇ,
ਕੁੱਝ ਪਲ ਤਾਂ ਠਹਿਰੋ,ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਫੁਰਸਤ ਮਿਲੇ।
(Baljeet Pal Singh)

ਖਤ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾ ਦਾ...

ਖਤ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾ ਦਾ, ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਪੜ ਲਵੀਂ ਮੈਨੂਂ.......
ਪੜ ਕੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਧਰ ਲਵੀਂ ਮੈਨੂ...
ਸਾਗਰ ਹਾਂ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਮੈ ਛੱਲਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ,
ਜੀ ਕਰਦਾ ਡੁੱਬ ਜਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਜਾਂ ਫਿਰ ਤਰ ਲਵੀਂ ਮੈਨੂ
ਚਂਚਲ ਹੈ ਇਹ ਮਨ ਮੇਰਾ ਕਦੀ ਰੁਸਣ ਦੀ ਜੇ ਜ਼ਿਦ ਕਰੇ,
ਵੇਖੀਂ ਜਾਣ ਨਾ ਦੇਵੀਂ ਤੇ ਬਾਹੋਂ ਫੜ ਲਵੀਂ ਮੈਨੂ................
ਕਦੀ ਜੇ ਲੜਖੜਾਈ ਮੈ ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਰਾਹ ਚਲਦੀ,
ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਣ ਨਾ ਦੇਵੀਂ ਤੇ ਖੜੀ ਕਰ ਲਵੀਂ ਮੈਨੂ..............
ਤੇਰੀ ਹਰ ਔਖ ਸੌਖ ਵਿਚ ਖੜਾਂਗੀ ਥਂਮ ਬਣਕੇ ਮੈ,
ਨਾਲ ਪਾਵੇਂਗਾ ਜਦ ਮਰਜ਼ੀ ਚੇਤੇ ਕਰ ਲਵੀਂ ਮੈਨੂ.............
ਫਿਰ ਪਛਤਾਵੇਂਗਾ ਤੇ ਬੀਤਿਆ ਵੇਲਾ ਨੀ ਹੱਥ ਆਓਣਾ,
ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਹਾਂ ਐਵੇਂ ਨਾ ਗੁਂਮ ਕਰ ਲਵੀਂ ਮੈਨੂ...(Saavi)
***************************

ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ...

***********************************
ਜਦ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ....
ਘਟਾ ਕਾਲੀ ਜਦ ਛਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ....
ਜਦ ਮੇਰਾ ਚਮਕਦਾ ਕੋਕਾ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਛਣਕਦੀ ਚੂੜੀ,
ਜਦ ਝਾਂਜਰ ਸ਼ੋਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ....
ਜਦ ਭੌਰਾ ਮਨਚਲਾ ਕੋਈ, ਕਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਨੂੰ ਆਵੇ,
ਕਲੀ ਵੀ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ....
ਗੋਆ ਬੀਚ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਸਲਾਬੀ ਰੇਤ ਤੇ ਤੁਰਦੀ ਦੇ,
ਛੱਲ ਕੋਈ ਪੈਰ ਭਿਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ....
ਤੇਰੇ ਕੌਲ ਕਰਾਰਾਂ ਦੀ, ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ ਹਨੇਰੀ ਜਿਹੀ,
ਅੱਖੀਂ ਘੱਟਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ....
ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਨੇ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਅਥਰੂ ਦਾ,
ਹਯਾਤੀ ਮੁੱਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ...
ਕਦੀ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਾਵਾਂ ਕੋਈ ਉਡਾਰੀ ਜੇ ਭੁੱਲ ਕੇ,
ਹਕੀਕਤ ਜਦ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ....
ਉਹ ਵਾਦੀਆਂ ਪਰਬਤ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ ਦੇਖੇ,
ਓਧਰੋਂ ਵਾ ਜਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ....
ਬਹਿਕੇ ਮਹਿਫਿਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਵਾਂ ਕਹਿਕਹੇ ਉੱਚੇ,
ਤਨਹਾਈ ਘੇਰਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ....
(Saavi)
************************

ਨੈਣ ਮੇਰੇ ਅਜ ਬਹਿਕਣ ਬਹਿਕਣ ਕਰਦੇ ਨੇ...

.
***********************************
ਨੈਣ ਮੇਰੇ ਅਜ ਬਹਿਕਣ ਬਹਿਕਣ ਕਰਦੇ ਨੇ...
ਸਧਰਾਂ ਦੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਣ ਵਰਸਣ ਕਰਦੇ ਨੇ....

ਜੀ ਕਰਦੈ ਅਜ ਉੱਚੇ ਅੰਬਰੀਂ ਉੱਡਣ ਨੂੰ,
ਡਰ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਗਰਕਣ ਗਰਕਣ ਕਰਦੇ ਨੇ..

ਓਹਨਾ ਸਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ ਹੈ,
ਅਪਣਾ ਆਪ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਨੇ..

ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਦੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਹੁਣ ਬਣਦੀ ਨਹੀ,
ਦੋਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਖੜਕਣ ਖੜਕਣ ਕਰਦੇ ਨੇ......

ਬੋਚ ਬੋਚ ਕੇ ਕਦਮ ਟਿਕਾਉਂਦੀ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ,
ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਹੁਣ ਤਿਲਕਣ ਤਿਲਕਣ ਕਰਦੇ ਨੇ.........
(Saavi)

saavi...

ਨਾ ਅਗਲੇ ਹਫਤੇ, ਨਾ ਪਰਸੋਂ ਨਾ ਕਲ ਕਰ ਦੇਹ.....
ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਲ ਅੱਜ ਹੀ ਹੱਲ ਕਰ ਦੇਹ..
ਮੈ ਚਾਹੁਨੀ ਆਂ ਲਾਉਣੀਆਂ ਅੱਜ ਅਂਬਰੀਂ ਉਡਾਰੀਆਂ,
ਤੂਂ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਨੂਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪਰ ਕਰ ਦੇਹ.........
ਅਜ ਲੁਕਾ ਮੈਨੂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਚ ਇਸ ਤਰਾਂ,
ਕਿ ਮੈਨੂ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਓਝਲ ਕਰ ਦੇਹ.....
ਮੇਰੇ ਵਸਲਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਣ ਕੇ ਘਟਾ ਕਾਲੀ,
ਤੂਂ ਇਂਜ ਵਰ ਕਿ ਅੱਜ ਸਭ ਜਲ ਥਲ ਕਰ ਦੇਹ........
ਤੂਂ ਹੋ ਮੇਰਾ ਤੇ ਬਣਾ ਮੈਨੂਂ ਆਪਣੀ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰਾਂ,
ਬਾਕੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂਂ ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਚੋਂ ਬੇਦਖਲ ਕਰ ਦੇਹ..
ਅਜ ਦਿਲ ਕਰਦੈ ਮਰ ਜਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਜਨੂਨ ਵਿਚ,
ਮੇਰੇ ਵਲ ਸੁੱਟ ਜ਼ਾਲਿਮ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਮੈਨੂ ਕਤਲ ਕਰ ਦੇਹ..(Saavi)

ਪਰਵਾਸ

ਮਹਿੰਦੀ,ਵੰਗਾ,ਝਾਂਜਰ

ਤੇ ਨੱਥ ਪਾ ਕੇ;

ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ

ਤਾਂਘ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ

ਸਭ ਸੁਫਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ

ਪਰਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ.

ਉਹ ਸੁਫਨੇ

ਉਮਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਸ ਕਰੇਂਦੇ

ਰਿੜਦੇ,ਟੁਰਦੇ

ਫਿਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ.

ਉਹ ਸੁਫਨੇ

ਕੁੱਖੋਂ ਕਬਰਾਂ ਤੀਕ

ਤੁਰੇਂਦੇ.

ਥੱਕ ਕੇ ਮੂਲ ਨਾ ਬਹਿੰਦੇ.

ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਚੋਗਾ

ਜਿਥੋਂ ਲੱਭਦਾ

ਆਣ ਚੁਗੇਂਦੇ.

ਉਹ ਪਰਵਾਸੀ ਸੁਫਨੇ

ਹਰ ਸੱਜਰੇ ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ

ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਰਚੇਂਦੇ.

ਨਾਰੀ ਜੂਨ ਦੇ ਪਰਵਾਸੇ ਸੁਫਨੇ

ਉੱਜੜੀ ਅੱਖ ਚੋਂ

ਨਦੀਆਂ ਨਿੱਤ ਨਿੱਤ

ਪਏ ਰੁੜੇਂਦੇ...

ਦੀਪ ਜ਼ੀਰਵੀ

deepzirvi@yahoo.co.in

ਬਾਰਡਰ(ਨਜ਼ਮ)

ਬਾਰਡਰ(ਨਜ਼ਮ)

ਵਾਹਗਾ ਬਾਰਡਦ ਦੀ ਸ਼ੈਰ
ਝੰਡਾ ਉਤਾਰਨ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ
ਤਮਾਸ਼ਬੀਨ ਲੋਕ
ਭੜਕੀਲੇ ਨਾਅਰੇ
ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਜਿੰਦਾਬਾਦ
ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਮੁਰਦਾਬਾਦ
ਭਾਰਤ ਮਾਤਾ ਕੀ ਜੈ
ਭੜਕੀਲੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ
ਫ਼ਿਰਕੂ ਕੋਝੇ ਵਿਅੰਗ
ਸਰਹੱਦ ਦਾ ਪੱਥਰ
ਉਰਲੇ ਪਾਸੇ ਭਾਰਤ
ਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ
ਪੱਥਰ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ
ਪਰਿਕਰਮਾ ਦੇ ਅਰਥ
ਕਦਮ ਰੱਖਣਾ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਰਜ਼ਮੀਨ ਤੇ
ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਉਣਾ
ਫੌਜ਼ੀ ਸੰਗੀਨਾਂ ਦੇ ਛਾਏ ਹੇਠ
ਜਸੂਸੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਪਹਿਰੇ ਹੇਠ
ਆਪਣੀ ਸਰਜ਼ਮੀਨ ਤੇ
ਬੇਖੌਫ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਡਾਰ
ਟੱਪਦੀ ਹੈ ਵਾਹਗਾ ਬਾਰਡਰ
ਬਾਰਡਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੀ ਕਿਉਂ
ਕਿਉਂ ਕੋਈ ਡੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਰਵਾਜ਼
ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਾਜਿਸ਼ ਹੈ ਇਹ?

ਮਨਜੀਤ ਕੋਟੜਾ

ਸ਼ਹੀਦ-ਏ-ਆਜ਼ਮ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ

( ਇਹ ਰਚਨਾ ਸ਼ਹੀਦ-ਏ-ਆਜ਼ਮ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ )

ਝਾਂਜਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦਰ ‘ਤੇ ਹੀ ਛਣਕਾ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ ।
ਸਾਹਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾ ਦੇ ਤਾਂ ਬੱਕਰੇ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ ।

ਗੁੜ ਦੀ ਰੋੜੀ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਵਜੂਦ ਸਾਡਾ,ਪਿੱਪਲ ਹਾਂ ,
ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਆਪ ਉਗਾ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ ।

ਮੋਢਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਨਾਂ ਪਰਵਾਹ ਸਾਨੰ,
ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਕਲਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ ।

ਗਾਂਧੀ ਦਾ ਸੱਚ ਵੀ ਕਿੱਡਾ ਕੁ ਸੱਚ ਹੈ,ਪਰਖ ਲਵਾਂਗੇ ,
ਸੋਚ ਨੂੰ ਤਰਕ ਦੀ ਸਾਣ ਉੱਤੇ ਘਸਾ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ ।

ਜ਼ਿੱਲਤ,ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਂ ਅਸਾਂ ਮਨਜੂਰ ਕੀਤੀ,
ਗਲ਼ ਲਾ ਮੌਤ,ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਰਾਹ ਰੁਸ਼ਨਾ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ ।

ਕੈਦ ਅਸੀਂ ਸੀ ਜਾਂ ਹਕੂਮਤ, ਵਖਤ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਲੈਣਾ ,
ਜੇਲੋਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪੈਗਾਮ ਹਰ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ।

ਸਾਨੂੰ ਆਸਤਕ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਨਾ ਕਰਿਓ ,
ਰੱਬ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਭਰਮ ਵੀ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਮਿਟਾ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ।
manjeet kotda

chetavni...

ਹੋ ਰਿਹਾ ਬਲਾਤਕਾਰ ਸਾਡੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ,

(ਜਗਤਾਰ ਔਲਖ ਮੀਰਪੁਰੀ)

ਕੋਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਇਧਰ ਕੋਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਉਧਰ
ਭੀੜ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਹੈ ਵੇਖੀਏ ਚਾਹੇ ਜਿਧਰ ।


ਗੈਰ ਵਾਜਿਬ ਚੱਲ ਪਏ ਬੱਸਾਂ ਅੰਦਰ ਵੀਡੀਓ,
ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸਕੂਨ ਵਾਲਾ ਹੁਣ ਮੁਸਾਫਿਰ ਦਾ ਸਫਰ ।


ਹੋ ਰਿਹਾ ਬਲਾਤਕਾਰ ਸਾਡੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ,
ਔਰਤ ਦੇ ਨੰਗੇਜ਼ ਦਾ ਹਰ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਿਕਰ ।


ਦੌਲਤ ਲਈ ਅੰਨੀ ਦੌੜ ਨੇ ਬੜਾ ਹੀ ਕੁੱਝ ਖੋਹ ਲਿਆ
ਸਵਾਰਥ ਭਾਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੰਵੇਦਨਾ ਗਈ ਹੈ ਮਰ ।


ਸਹਿਜ਼ ਅਤੇ ਸੁਹਜ ਕਿਧਰੇ ਉੱਡ ਗਏ ਜੀਵਨ ਚੋਂ,
ਕਾਹਲ ਭਰੀ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਤੋਰ ਹਰ ਇਕ ਬਸ਼ਰ ।


ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਸਮਤੋਲ ਨੂੰ ਆਦਮੀ ਨੇ ਵਿਗਾੜਿਆ,
ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਅਣਹੋਣੀਆਂ,ਉਠ ਗਿਆ ਖੁਦਾ ਦਾ ਡਰ ।


ਇਨਸਾਫ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੁਣ ਰੱਖਣੀ ਉੱਕਾ ਹੀ ਫਜ਼ੂਲ
ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖੋ,ਮੁੜ ਜਾਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ।


(ਜਗਤਾਰ ਔਲਖ ਮੀਰਪੁਰੀ)

ਚਲ ਚਲ ਨੀ ਉੱਡ ਚਲੀਏ ਜਿੰਦ

ਚਲ ਚਲ ਨੀ ਉੱਡ ਚਲੀਏ ਜਿੰਦੇ
ਕਿਧਰੇ ਦੇਸ ਪਰਾਏ ਨੀ
ਜਿੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਗਮ ਚੁੱਗਦੀ ਨੂੰ
ਕੋਈ ਤੌੜੀ ਮਾਰ ਉਡਾਏ ਨੀ

ਚਲ ਚਲ ਨੀ ਹਾਂ ਚਲੀਏ ਓਥੇ
ਜਿੱਥੇ ਵਸਦੀਆ ਪੱਤਝੜ ਪੋਣਾ ਨੀ
ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਫੁੱਲ ਖਿੜੈ ਤੇ
ਨਾ ਕੋਈ ਮਹਿਕ ਖਿੰਡਾਏ ਨੀ

ਨੈਣ ਸਰਾਂ ਦੇ ਅੰਮਰੀਤ ਦੇ ਤੂੰ
ਪੀ ਲੈ ਭਰ ਭਰ ਕਾਸੇ ਨੀ
ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਦੇ ਤਪਦੇ ਥਲ ਦੀ
ਕਿਹੜਾ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਏ ਨੀ

ਸੰਝ ਹੋ ਗਈ ਬਿਰਹਾ ਕੱਤਦੇ
ਮੁੜ ਆਈਆ ਕਾਵਾਂ ਡਾਰਾ ਨੀ
ਉਮਰ ਮੇਰੀ ਦੇ ਅੱਧ ਪਰਛਾਵੇ
ਕੋਈ ਮੋੜ ਲਿਆਏ ਨੀ

ਕਿਹੜਾ ਏ ਜਿਹੜਾ ਮੇਰਿਆ ਗੀਤਾ ਦਾ
ਬਣੇ ਸਿਰਨਾਵਾਂ ਨੀ
ਕਿਹੜਾ ਮੇਰੇ ਹੰਝੂ ਆਪਣੀ
ਹੋਠੀ ਆਣ ਛੁਹਾਏ ਨੀ

ਮੋਈਆ ਰੀਝਾ,ਮੋਏ ਮਿੱਤਰ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਹਾਣੀ ਨੀ
ਚਿੱਤ ਕਰਦਾ ਏ ਕਬਰੋ ਉੱਥੇ
ਉਂਗਲੀ ਫੜ ਲੈ ਜਾਏ ਨੀ (prince dhunna)


----------------------------------

ਜੇ ਮਰ ਵੀ ਜਾਵਾਗੇ,ਅੱਖਾ ਰਹਿਣਗੀਆ ਖੁੱਲੀਆ
ਤੇਰੀ ਪੈੜ ਪਏ ਤੱਕਦੇ ਆ ,ਤੈੰਨੂ ਰਾਹਾਂ ਕਿਉ ਭੁੱਲੀਆ......

ਪਈ ਔਸੀਆ ਪਾਉਣੀ ਆਂ, ਪਾਣੀ ਲੀਕਾ ਵੁਹਣੀ ਆਂ
ਖੋਰੇ ਭੁੱਲ ਹੀ ਆਵਣਗੇ, ਜਿਹਨਾ ਰਾਹਾ ਏ ਭੁੱਲੀਆ..........

ਤੂੰ ਸੁਪਣੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਂਅ ਦੀ ਛਿੱਕ ਆਵੇ
ਤੈੰਨੂ ਭਾਲਦਿਆ ਅੜਿਆ, ਪਈਆ ਸਮਿਆ ਨੂੰ ਖਲੀਆਂ.........

ਤੇਰਾ ਚੇਤਾ ਆ ਜਾਵੇ ,ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਕੁਰਲਾ ਜਾਵੇ
ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਜਪੇਦਿਆ ਨੂੰ, ਜੁੜ ਜਾਣ ਏ ਬੁਲੀਆ

ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਚ ਖੱਟਿਆ ਕੀ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਲ ਵੱਟਿਆ ਕੀ
ਹੰਝ ਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਨੇ, ਅਸਾ ਭਰ ਭਰ ਕੇ ਪੱਲੀਆ

ਸਾਹ ਆਖਰੀ ਸਾਹਾ ਤੇ ਅੱਖਾ ਤੇਰੀਆ ਰਾਹਾਂ ਤੇ
ਲੱਗਦਾ ਏ ਮਰ ਜਾਗੇ, ਜੇ ਵਸਲਾ ਨਾ ਮਿਲੀਆ
(prince dhunna)